Hallo allemaal!

Mijn eerste blog tijdens mijn reis! We zijn nu in Ulaan Baatar (spreek uit als Uhaan Baátòr), de hoofdstad van Mongolie na een, op zijn zwakst uitgedrukt,bewogen reis.

Zondagmiddag om 13.10 uur zou ons vliegtuig vanaf Schipholvertrekken. We waren om 10.30 uur al ingecheckt en de rest van de tijd hebben we doorgebracht met vrienden en familie op Schiphol.Iets voor 12.00 uur gingen we de douane door. Met het afscheid nemen van mijn familie had ik weinig moeite, opafscheid nemen vanRoeland na..Dat was even tranen wegslikken..Gelukkig heb ik de dag ervoor een hele mooie (verlovings)ring van hem gekregen en woont hij in mijn hart ^-^

Na de douaneging de viegreis naar Moskou (waar we zouden overstappen) vrijwel vlekkeloos. Het vliegtuig vertrok een klein half uurtje later, maar het boarden was op tijd (het vliegtuig stond een tijdjein de rij voor de startbaan). De reis naar Moskouverliep voorspoedig. Er was veel beenruimte in het vliegtuig en de maaltijd was goed (erg ruime portie ook). Alleen het Engels van de captain was absoluut niet te verstaan!

Om 17.15 uur (19.15 uur in Rusland) kwamen we aan op het vliegveld van Moskou. Hier begon de ellende.. Eerst stonden we tijden lang in de rij voor de paspoortcontrole.. Toen we hier eenmaal doorheen waren, moest de handbagage dooreen apparaat en wij door de metaaldetector en werd er met een handdetector nogmaals gechecked. In plaats van dat dit gewoonop volgorde ineen rij gebeurd, werden Sarah en ik, samen met nog een aantal andere mensen uit de rij gehaald en naast andere mensen gezet. Niet duidelijk waarom.. Dit is twee keer gebeurd. Een man uit Duitsland kwam vaker op dit vliegveld en hij zei al: 'Don't try to understand, there's absolutely no system in here..'. Nadat we uiteindelijk hier langs waren gekomen begonnen de problemen pas écht. Door de vertraging bij de paspoortcontrole hadden we nog 20 minuten om te boarden, maar de informatieborden waren in het Russisch, er stond nergens waar we heen moesten en werden door iedereen heel kortaf ergens anders heengestuurd. Uiteindelijk 2x een last call gehad en gerend voor ons leven om op tijd naar de andere kant van het vliegveld te komen. Uiteindelijk kwam er een man op mij afgelopen die het vermoeden had dat ik van de vlucht naar Ulaan Baatar was en hij heeft ervoor gezorgd dat we toch nog het vliegtuig in konden.. Zwaar bezweet en gestressed aan het tweede deel van de vliegreis beginnen was geen pretje..

Eenmaal onderweg kregen we weer een maaltijd. Ongeveer dezelfde als op vlucht naar Moskou. Dat waswel weer positief. Het mooie van deze vlucht was dat we een kussentje en een deken kregen. In Ulaan Baatar is het namelijk 6 uur later- dus voor de Mongolen was dit een nachtvlucht.. Ik had de twee nachten ervoor erg kort geslapen wegens voorbereiden van de reis en mijn backpack inpakken, dus ik heb nog even kunnen slapen in het vliegtuig (niet ècht goed, want de stoel was van glad materiaal, dus ik gleed steeds naar beneden).

Eenmaal aangekomen in Ulaan Baatar waren we erg onder de indruk van de autoriteit die de Mongoolse ambtenaren uitstraalde.. Zowel Saar als ik hadden het gevoel dat je hier vooral geen grapje moest maken.. Echt heel weird..

Verder was het vanaf de eerste seconde uit het vliegtuig duidelijk dat det temperatuur wel even anders is als in Nederland.. We liepen door de slurf (waar onze adem al wolkjes vormde) van het vliegtuig de terminal in (wie heeft die naam ooit bedacht?!) waar we weer een paspoortcontrole hadden. Blijkbaar vertrouwden ze mijn blonde haarkleur niet, want Saar was erbinnen 2 minuten door en bij mij heeft de douane 10 minuten lang mijn paspoort, visa (ook die van India..) en gegevens bekeken en gecheckeden alles ingescand.. Zo crimineel zie ik er toch niet uit?

Na de paspoortcontrole kwamen we bij de bagageband. Jaja, band, want ze hebben er maar één! Gelukkig is de transfer van onze bagage goed gegaan want we hebben beide onze backpack weer.

Toen we met onze backpackdoor delaatste controleliepen is het eerste wat we hoorden 100x Taxi? Taxi? Taxi? Taxi? Wij steeds in koor: NO! We wilde namelijk eerst geld pinnen. Dit was nogal lastig, omdat de wisselkoers niet helemaal duidelijk was en het pinapparaat in eerste instantie niet in het Engels was. Een hele jonge douanier zag ons stuntelen en probeerde ons in zijn beste Engels te helpen. Dit bracht een hele kettingreactie teweeg, want daarna stonden er binnen twee minuent nog 8 mensen om ons heen om te tolken, uit te leggen wat de bedoeling is, in het Mongools te discussiëren (over het bedonderen van toeristen?) en ook wel om te helpen. Uiteindelijk bleek een Euro iets meer als 1700 Tögrög (spreek uit als tukruk) waard te zijn, dus we hebben 400.000 gepind wat een hele stapel geld is! Het is wel super handig dat ze hier alleen briefgeld hebben, dus geen geklooi straks met munten!

Nadat we het geld hadden, wilde een taximan (die ons ook had geholpen met het pinnen) ons voor 20.000 (ongeveer 13 euro) naar het centrum brengen. Gelukkig heb ik mijn huiswerk gedaan en zei ik dat ik voor max. 17.000 (ongeveer 10 euro)naar het hostel gebracht wilde worden (zodat we niet vanuit het centrum in de -12 graden zouden moeten gaan lopen zoeken) en dat we anders de bus zouden nemen. Ik weet dat het in Mongolië niet gebruikelijk is om af te dingen, maar ik had wel heel erg het gevoel dat ik bedonderd werd op dat moment. Hij was er niet blij mee, maar ging uiteindelijk akkoord. Overigens gaan we op de terugweg met de bus naar het vliegveld. Dit kost maar 600 (ongeveer 30 cent).....

De rit naar de stad was ècht als uit een game! De éénbaansweg werd als driebaansweg gebruikt, de taxi haalde onder heftig getoeter met een noodgang in door gewoon maar door de berm te rijden..Hij heeft bijna 3 mensen (op een zebrapad!) doodgereden (zebrapadstaat hier gelijk aan meer gas geven..), bijna 2 frontale botsingen en 4 zijlingse.. Maar het was weleen avontuurzeg maar..

Verder veel gezien tijdens de rit naar het centrum, krottenhuizen, heuvels, sneeuw (langs de wegen en in de stad langs de stoep ligt redelijk wat sneeuw).. Dit was onze eerste kennismaking met Mongolië. De taximan heeft ons wel keurig voor het hostel afgezet. Hij had alleen niet genoeg wisselgeld en ik had alleen briefjes van 20.000, dus uiteindelijk heb ik alsnog 18.900 betaald, maar mijn statement was gemaakt :-)

Bij het hostel aangekomen (vrijwel in het centrum, maar het is gewoon een gebouw aan een parkeerplaats) zag het er niet echt uit als een hostel. Van de buitenkant was het een saai, wittig gebouw, niet echt heel goed onderhouden, maar zo zien alle panden eruit hier.. Ik had geen idee hoe we de eigenaar moesten bereiken want er was geen bel ofzo. Uiteindelijk ben ik op een jongen afgestapt die daar net zijn auto had geparkeerd. Hij vertelde dat er ook een accountantkantoor in het gebouw was en dat hij daar werkte. Hij wilde wel proberen te helpen dus hij nam ons mee naar boven. Hij kwam uit Madagascar en vertelde dat het even heeft geduurd voor hij hier durfde te autorijden ;-)

Eenmaal in kantoor hielpen verschillende mensen om de eigenaar te pakken te krijgen. De mevrouw achter de balie, een paar mederwerkers en een jongen uit Canada. Met de laatste hebben we even gepraat toen we moesten wachten tot de eigenaar er was (zij was op een andere locatie). Vlak voor we weggingen wilde hij wel nog even zeggen dat hij het leuk zou vinden om een keer na werktijd wat te gaan drinken in de stad ;-) Toch wel grappig. Dan zijn er waarschuwingen voor mannen die van alles van je willen en de eerste die wil daten is iemand uit Canada ;-)

Na 20 minuten kwam de eigenaresse van het hostel om ons op te halen. Zij vertelde dat ze in de zomerzes appartementen heeft, maar nu, in de winter, slechtst twee in verband met de weinige toeristen. We konden in het andere appartement, welke klein is, maar wel centraal gelegen. De tweepersoonskamer is op dit moment alleen wel bezet, dus het zou de groepskamer worden (met vrierstapelbedden) maar daar sliep op dit moment maaréén andere meisje en die zou er morgennacht ook niet meer zijn.. Dit vonden we geen probleem. Bij het appartement aangekomen bleek het inderdaad klein te zijn. Het is een huisje mettwee slaapkamers (een eenpersoons- en een tweepersoonskamer, een huiskamer metvier stapelbedden (dit is de dorm room), een klein keukentje en een badkamer). Niet te vergelijken met een Europees hostel, maar op een zeer goede locatie en het had een gezellige sfeer. Ook is het goedkoop! Omgerekend iets van 5 euro per nacht. De tweepersoonskamer waar we later in komen is iets van 2 euro duurder per nacht. Op dit moment zit een Duits stel nog twee nachten in de tweepersoonskamer, een Britse jongen (hij heet Sean enis heel erg aardig maar hij praat met een zwaar accent waardoor ik dacht dat hij van 'down under'was) zit in de eenpersoonskamer en een Japans meisje (Miya) zit met ons in de meerpersoonskamer. Er was bij aankomst ook nog een Amerikaans meisje, maar zij ging in de avond weg.

De eigenaresse, Eiggy, regelt ook tours. We hebben bij haar een tour geboekt. Eiggy wist dat Sean, de Britse jongen, ook een tour wilde doen en met z'n drieën is het goedkoperdan met z'n tweeën, dus we besloten het te bespreken als hij wakker zou zijn. Het bleek dat Sean alleen de dagtrip wilde doen i.v.m. tijdgebrek. Saar en ik willenbehalve de dagtour ookslapen in een Ger bij een nomadefamilie, dus Sean gaat na een dag terug naar Ulaan Baatar en wij blijven twee nachten bij de nomadefamilie logeren. We blijven nu dus twee nachten hier slapen, dan de tour en twee nachten op de steppe en daarna komen we hier weer terug. De eerste dag gaan we met een Jeep onder andere twee grote monumenten zien en lunchen bij de nomadefamilie. Het paardrijden, wat ik graag wil doen, hoort er niet bij, maar de familie heeft zelf paarden en vee, dus dat kan ik ter plekke aangeven. Wat ik heel gaaf vind, is dat het geen familie is die helemaal is ingesteld op toeristen. Je eet gewoon wat zij koken en ze spreken ook geen Engels. Wel krijgen we het telefoonnummer van Eiggy voor het geval we er ècht niet meer uitkomen ;-) Ik heb er erg veel zin in!

Verder hebben we vandaag niet echt veel gedaan. We waren erg moe van de nacht overslaan. Het is hier natuurlijk ook 6 uur later. We hebben dus een beetje gerelaxed en wat boodschappen gedaan. Dat laatste was erg leuk, vanwege de prijzen ;-)Ik heb onder andere voor80 eurocent, twee kilo druiven gekocht. En dit was erg duur, voor Mongoolsebegrippen, omdat het van ver moest komen! Verder hebbenwe gezien hoevlees wordt aangevoerd. In een winkelwagentje, en dan gewoon eenbijna compleetschaap (of geit?) en een compleetbeen van en koe! Wel cool om te zien (vond ik. Saar liep snel door).

Verder is er in het appartement een computer die we gratis mogen gebruikenen WIFI (en ook op straat is met groteregelmatig een onbeveiligd netwerk te vinden). Morgen gaan we verder de stad bekijken gaan we in de avond met Sean nog even weg (we gaan liever niet alleen i.v.m. de dringende waarschuwing op internet en van de eigenaresse om uitte kijken voorfollowers die de toeristen letterlijk naar hun appartement volgen en daar dan het één en ander willen aan geld en waardevolle spullen).

Ten slotte heb ik vandaag voor het eerst Mongoolse thee gedronken (ik kan niet ècht zeggen dat ik het lekker vind. Het is een soort thee met melk en zout erin..) en ik hebMongoolse yoghurtsticks gegeten(interessente smaakt maar heel sterk en hetsmaakt alsof het iets is waarvan de houdbaarheisdatum is verstreken..).

Ik zal kijken of ik morgen foto's van Ulaan Baatar kan maken en uploaden. Verder nog allemaal bedankt voor de reacties! Ik vind het erg leuk om ze te lezen dus blijf ze vooral schrijven!

Groetjes,

Lara