Hallo allemaal,

Hier mijn volgende blog. Ik heb besloten omde dagen bij de titels/ in de verhalente zetten, om het geheel overzichtelijk te houden.

Dag 3:

Vandaag heeft Sarah het één en ander aan kleren gekocht. Hierna kwamen we Shaun tegen. Hij gaat met ons de dagtocht doen, waarna wij twee nachten in een Ger blijven slapen en hij weer terug gaat. We hebben samen met hem de laatste boodschappen gedaan. Spullen als koekjes en toiletpapier.Op de country- side zelf en bij de nomadefamilie kan je namelijk geen spullen kopen..

Na de boodschappen wilde ik nog even naar het postkantoor om te informeren naar de prijzen van het terugsturen van mijn winterkleren naar Nederland. Dit omdat het in India 20-25 graden is en ik niet bijna 10 kilo extra, nutteloosgewicht mee wil slepen. Sarah was een beetje moe en wilde niet mee, dus ik besloot alleen te gaan. Onderweg vielen mij een aantal zaken op. Ten eerste dat er vrijwel geen bedelaars op straat te vinden waren. Er was alleen een jongen zonder handen en benen en hij probeerde een doos met geld op te pakken.. Verder heb ik een zwerfkindje in een zak met een stok gezien. Later klom hij uit de zak en liep weg, maar nergens ouders te bekennen.. Verder een zwerfpuppy die door mensen gewoon ruwweg aan de kant werd geschopt.. Ook zijn er overal langs de weg stalletjes te vinden waar mensen nootjes verkopen. Het kost uren om ze te pellen, maar ze zijn best lekker! Ze lijken qua uiterlijk een beetje op koffiebonen (Shaun, Sarah en ik dachten dat in eerst instantie dan ook). Ook zijn er veel stalletjes met fruit. Het meest bizarre is waarschijnlijk wel dat er ook mensen langs de stoep zitten met een weegschaal. Voor omgerekend €0,10 mag je jezelf een keer wegen..

Bij het postkantoor bleek het ongeveer €70,- te kosten om een pakket van ongeveer 7 kilo naar Nederland te sturen. Dat is veel goedkoper dan een kluis huren op de luchthaven van Delhi voor 1,5 maand (á €4,30 per dag..). Wel moest ik een speciale ' Mongol- post'- box kopen (á €1,10) diedubbelgevouwen heel groot is en waarmee ik nogal opviel.. Zeker toen ik op de terugweg verdwaald was geraakt en met een grote doos én kaart de weg terug aan het zoeken was (ik bleek één blok te ver doorgelopen te zijn).

Terug in het hostel aangekomen ging Shaun eten. Hierna gingen we met z'n drieën op zoek naar het Mongoolse restaurant waar Saar en ik graag wilde gaan eten. Na 75 minuten hadden we deze echter nog steeds niet gevonden, dus gingen we maar bij een ander Mongools restaurant eten. Ik had een soort gefrituurde halfronde appelflappen (zonder appel) met vlees en uien erin (geen idee hoe ik het anders moet uitleggen..) en een bakje koolsla.Wel okémaar niet ècht heel bijzonder of lekker. Wèltraditioneel Mongools! Hierna wat avondfoto's gemaakt van Ulaanbaatar en hierna weer terug naar het hostel om mijn backpack klaar te maken voor de trip naarde country- side en hierna gaan slapen. Shaun, Sarah en ik waren die nacht alleen in het hostel en het voelde een beetje alsof we studenten- huisgenoten waren :-)

Dag 4:

Na een kort nachtje werd ik eerst wakker gemaakt door de wekker en daarnadoor Shaun. Als een échte Brit zette hij natuurlijk als eerste thee. Ook voor ons, maar ik vind zijn thee eigenlijk veel te sterk.. Een uurtje later kwam Eiggy, de eigenaresse van het hostel binnen met een man. Ik dacht dat het de gids was, maar het bleek een nieuwe gast te zijn. Een Italiaanse gast, Pascalle (maar we mogen hem gewoon Leo noemen ;-)). Hij had helemaal geen bagage bij zich.. Het bleek dat zijn tas met de transfer in Moskou (ook met Aeroflot!)niet met het goede vliegtuig meegekomen was! Deze zou zo snel mogelijk zijn kant op komen (precies dat waar ik bang voor was dat ons zou overkomen!). Hij blijft acht nachten in het hostel, dus we zullen hem nog wel tegenkomen.. Later kwam de driver/ gids dieons mee zou nemen voor de dagtrip. Hij sprak geen woord Engels en zijn stuur zit aan de verkeerde kant (bij de meeste auto's hier overigens. Ik denk dat bij zo'n 70%,het stuur aan de verkeerde kant zit, terwijl ze wel aan de rechterkant rijden..).

Als eerst gingen we naar een groot Boedha- standbeeld aan de rand van de stad. Hierna gingen we naar een oorlogsmonumentvanwaar er een mooi panorama- uitzicht over de stad was (foto's volgen nog!). Hiernawas het een lange weg naar het park (waar ook de nomade- familie woont) waar we naar het gigantische, 40 meter hoge standbeeld van Genghis Khan gingen. Voor omgerekend €10,- (voor de Mongolen zelf de helft......) kon je naar het hoofd van het paard, maar echt uitzicht had je daar niet, omdat er heuvels omheen staan. Dit hebben we dan ook niet gedaan.. Onderweg zijn we ook nog langs tweeroofvogels met valkenier gekomen.Hierhebben wealleen foto's gemaakt. Een stuk verder waren er kamelen. Shaun wilde heel erg graag op een kameel rijden. Uiteindelijk hebben we dit alle drie gedaan. Ik zat er een kameel voorop en had Sarah's kameel vast. Later kreeg ik de ' teugel' van mijn eigen kameel in mijn andere hand en mocht ik hem proberen te laten draven. Dat is gelukt, maar het is écht veel minder relaxed danop de paard!De bulten waren overigens wel lekker zacht!Overigens zijn kamelen niet echt 'aardig' ze brullen naar je en spugen net als lama's.. Maar het was wel leuk om een keer mee te hebben gemaakt.

Hierna hebben we nog een rots beklommen waar een soort mini- grot 'in' zat, zijn we gaan luchen bij de nomadefamilie en hebben we hierna nog een besneeuwde rots beklommen. Deze laatste was best stijl en glad. Shaun en Sarah kwamen er niet op. Ik had mijn hicke- schoenen aan dus ik heb het einde wel gered.Daar aangekomen gebaarde de gids dat ik door een gattussen de rotsen moest klimmen. Hij paste er niet doorheen, ik net aan. Vanaf daar was er écht een waarzinnig uitzicht. Daar heb ik dan ook foto's van gemaakt. Hierna gingen we weer terug naar de nomadefamilie waar Saar en ik twee dagen zouden blijven. Shaun ging weer terug naar Ulaanbaatar. Hij zou de volgende morgen vroeg vertrekken.Hij ging (weer)naar China.

Het verblijf bij de nomadefamilie was anders als Sarah en ik hadden verwacht. WIj hadden verwacht dat we bij de familie in de tent zouden eten en misschien ook slapen, maar we hadden onze eigen Ger, waar ook de maaltijden werden gebracht. Dit vonden we een beetje jammer. Ook sprak de familie geen woord Engels en werd het bespreken van het paardrijden zó ingewikkeld dat Eiggy werd gebeld om te tolken. Uiteindelijk afgesproken dat we de volgende dag zouden rijden. Sarahéén uur, ikdrie uur voor iets meer dan €20,- totaal..

Sarah en ik waren erg moe van de korte nacht ervoor, dus we waren even op bed gaan liggen. Een uurtje later werden we wakker en was de kachel uit! Het was koud.. Om 16.30 uur al! Dus ik heb mijn gedaan om met boomschors een vuur te maken en het was gelukt! Wel de hele avond bezig geweest om het vuur aan te houden en zoveel hout erop gegooid dat we uiteindelijk zelfs aan het zweten waren.. Maar goed, in de nacht zou het weer gaan vriezen, dus heel erg was het niet. Rond 19.00 uur kregen we soep alsavondeten. De ingrediënten hiervan waren water, aardappel, uien, wortel en vlees. Ook de overige twee dagen zouden dat de ingrediënten van zowel de lunch als avondeten zijn.. De Ger is overigens helemaal ingericht zoals je op alle plaatjes op internet en op tvziet, op 1 ding na.. Er staat een koelvriescombinatie.. Met in de vriezer een geitenkop! Inclusief huid en haar enzo! Heel vet ;-)

Na het eten hebben we voor het eerst de wc gebruikt. Nou ja, wc.. Een hokje buiten (KOUD!) met een groot gat in de grond en balkjes hout aan de zijkanten waar je voeten op kunnen staan.. Het is moeilijk om dan te plassen. Zeker omdat alles wat onbedekt is, ondertussen aan het bevriezen is.. Een douche hadden we overigens helemaal niet. In de avond hebben we nog wat gelezen en hierna zijn we gaan slapen.

Dag 5:

Vanmorgen was het koud. Erg koud.. Gelukkig was de ' gastvrouw'zo aardig om om 08.00 uur de kachel aan te maken zodat Sarah en ik in een warme tent op kunnen staan. Het is bij de nomadefamilies in Mongolië overigens gebruikelijk om gewoon binnen te komen stormen. Niks kloppen o.i.d. Hier ben ik dan ook meerdere keren van geschrokken.

Vandaag hebben we op de paarden gereden. Sarah een uur onder begeleiding van een gids, ik los ernaast en later ben ik nog met de gids (de zoon van de familie, die ook al geen Engels sprak) twee uur de heuvels ingegaan. Wat mij erg opviel was dat de paarden behalve klein, ook erg mager zijn. De ribben zijn zeer goed te zien, ondanks de wintervacht en aan de achterkant waren de heupbotten ook te zien. Desalnietemin waren ze, zeker op de voorhand, erg gespierd. Ik moet ook wel zeggen dat alle paarden die ik in Mongolië gezien heb, voor Nederlandse begrippen mager zijn..

De tocht door de heuvels was overigens wel heel mooi. Hoe die paardjes de stijle heuvels opgeklommen zijn snap ik nog steeds niet.. Ze zijn echt onwijs sterk. Naar beneden gingen we zigzaggend, omdat het anders niet te doen is voor de paardjes; veel te stijl. Er lag al best veel sneeuw op de heuvels.Ook was er een hond los van een huisje vlak in de buurt van ' onze'Ger. Hij is de hele route meegelopen! Hij had ongeveer de grootte van een labrador maar leek verder meer op eente grote enbredeBorder Collie.Later vond hij nog een groot bot (bleek van het been van een paard te zijn). Verder heb ik tijdens de tocht een kudde paarden gezien, yaks, koeien en adelaars. Écht heel erg de moeite waard! In de avond heb ik in de vrieskou naar de sterren gekeken. In Mongolië is er vrijwel geen lichtvervuiling. Het is zo waanzinnig helder dat je werkelijk miljoenen sterren kunt zien. Niet alleen recht boven je, maak ook aan de horizon. Ook is er geen maan. Heel erg mooi en bijzonder! Hierna zijn we gaan slapen.

Dag 6:

De volgende ochtend was het waarzinnig koud- veel kouder nog als de nacht ervoor. De gastvrouw was iets later met het aansteken van de kachel.. Het duurde dit keer erg lang voor het warm was in de Ger. Eén ding weet ik wel, ik ben blij dat ik thuis een CV heb!

Na het ontbijt wilde ik nog een paar uur gaan lopen in de heuvels, want ik wilde de gigantische rots vinden waar ik de vorige dag met de paarden langs was gelopen (onmogelijke opgave natuurlijk, maar goed..). Ik moest wel goed uitkijken dat ik niet zou verdwalen, want het is een immens gebied en alles lijkt voor'wij westerlingen' erg op elkaar. Ik schrok mij na 15 minuten kapot! Ik had mijn MP3- speler aanstaan en ineens voelde ik een duw van achteren. Het bleek de hond van gisteren te zijn! Wij was erg enthousiast en leek van plan zijn om met mij mee te gaan- dit heeft hij dan ook gedaan! Hij is twee uur lang met mij meegelopen door de heuvels en bijna aan het einde, op de weg terug, toen ik (hoe klassiek) bij een splitsing van een paardenspoor aan het twijfelen was welke kant ik op moest, heeft hij mij de weg gewezen. Hij is overigens erg goed in het vangen van koekjes ;-) Dit resulteerde er wel in dat hij niet meer terug wilde naar zijn huis en voor onze Ger bleef liggen waardoor de honden van de familie zelf, helemaal over hun toeren gingen (ze zaten vast een een ketting en waren niet blij met deze 'indringer' ..).

Hierna nog gelunched en toen was de chauffeur van de auto er al weer om ons terug naar het hostel te brengen. De Italiaan die we twee dagen eerder tegen waren gekomen in het hostel, had de dagtour geboekt en hij had dus ook de lunch in de Ger. Zijn bagage was nog steeds niet aangekomen.. Hierna nog een paar foto's van de Ger genomen en toen terug naar Ulaanbaatar.

Sarah en ik zouden in het hostel voor de rest van de nachten de tweepersoonskamer kunnen krijgen, maar er bleek een dubbele boeking te zijn, waardoor dit pas over twee nachten kan. De eigenaresse heeft ons daarom nu twee gratis nachten in de dorm- room gegeven. Over twee dagen gaan we alsnog naar de tweepersoons- kamer. Het nu wel een stuk drukker. Er zit een Frans stel in de tweepersoons- kamer, de Italiaanse gast zit in de éénpersoons- kamer entwee jongens uit Finland, een stel uit Londen, Sarah en ik zitten nu in de dorm- room. Over twee dagen gaan alle zes de' nieuwe' mensen ook weer weg..

Verder rustig aan gedaan vanavond. We hebben eerst lekker gedouched! Dit was ècht heerlijk na 2 dagen dik aangekleed in de kou te zijn geweest en naar een èchte wc gaan was ook wel weer eens prettig :-) De komende dagen gaan we Ulaanbaatar verder ontdekken. Er staat een soort schema in de Lonely Planet- gids met een plan om Ulaanbaatar te ontdekken in vier dagen. Deze gaan we ongeveer volgen en daarna weten we het nog niet!

Ik zou het leuk vinden om weer reacties van julliete ontvangen! Leuk dat zoveel mensen hebben gereageerd op mijn vorige blog! En, o ja, Hans (v.d. Grint), nog heel erg bedankt voor je 'culturele gids' (het was een Asterix en Obelix ;-))

Groetjes!