Mongolië, reisdag 3 t/m 6
Hallo allemaal,
Hier mijn volgende blog. Ik heb besloten omde dagen bij de titels/ in de verhalente zetten, om het geheel overzichtelijk te houden.
Dag 3:
Vandaag heeft Sarah het één en ander aan kleren gekocht. Hierna kwamen we Shaun tegen. Hij gaat met ons de dagtocht doen, waarna wij twee nachten in een Ger blijven slapen en hij weer terug gaat. We hebben samen met hem de laatste boodschappen gedaan. Spullen als koekjes en toiletpapier.Op de country- side zelf en bij de nomadefamilie kan je namelijk geen spullen kopen..
Na de boodschappen wilde ik nog even naar het postkantoor om te informeren naar de prijzen van het terugsturen van mijn winterkleren naar Nederland. Dit omdat het in India 20-25 graden is en ik niet bijna 10 kilo extra, nutteloosgewicht mee wil slepen. Sarah was een beetje moe en wilde niet mee, dus ik besloot alleen te gaan. Onderweg vielen mij een aantal zaken op. Ten eerste dat er vrijwel geen bedelaars op straat te vinden waren. Er was alleen een jongen zonder handen en benen en hij probeerde een doos met geld op te pakken.. Verder heb ik een zwerfkindje in een zak met een stok gezien. Later klom hij uit de zak en liep weg, maar nergens ouders te bekennen.. Verder een zwerfpuppy die door mensen gewoon ruwweg aan de kant werd geschopt.. Ook zijn er overal langs de weg stalletjes te vinden waar mensen nootjes verkopen. Het kost uren om ze te pellen, maar ze zijn best lekker! Ze lijken qua uiterlijk een beetje op koffiebonen (Shaun, Sarah en ik dachten dat in eerst instantie dan ook). Ook zijn er veel stalletjes met fruit. Het meest bizarre is waarschijnlijk wel dat er ook mensen langs de stoep zitten met een weegschaal. Voor omgerekend €0,10 mag je jezelf een keer wegen..
Bij het postkantoor bleek het ongeveer €70,- te kosten om een pakket van ongeveer 7 kilo naar Nederland te sturen. Dat is veel goedkoper dan een kluis huren op de luchthaven van Delhi voor 1,5 maand (á €4,30 per dag..). Wel moest ik een speciale ' Mongol- post'- box kopen (á €1,10) diedubbelgevouwen heel groot is en waarmee ik nogal opviel.. Zeker toen ik op de terugweg verdwaald was geraakt en met een grote doos én kaart de weg terug aan het zoeken was (ik bleek één blok te ver doorgelopen te zijn).
Terug in het hostel aangekomen ging Shaun eten. Hierna gingen we met z'n drieën op zoek naar het Mongoolse restaurant waar Saar en ik graag wilde gaan eten. Na 75 minuten hadden we deze echter nog steeds niet gevonden, dus gingen we maar bij een ander Mongools restaurant eten. Ik had een soort gefrituurde halfronde appelflappen (zonder appel) met vlees en uien erin (geen idee hoe ik het anders moet uitleggen..) en een bakje koolsla.Wel okémaar niet ècht heel bijzonder of lekker. Wèltraditioneel Mongools! Hierna wat avondfoto's gemaakt van Ulaanbaatar en hierna weer terug naar het hostel om mijn backpack klaar te maken voor de trip naarde country- side en hierna gaan slapen. Shaun, Sarah en ik waren die nacht alleen in het hostel en het voelde een beetje alsof we studenten- huisgenoten waren :-)
Dag 4:
Na een kort nachtje werd ik eerst wakker gemaakt door de wekker en daarnadoor Shaun. Als een échte Brit zette hij natuurlijk als eerste thee. Ook voor ons, maar ik vind zijn thee eigenlijk veel te sterk.. Een uurtje later kwam Eiggy, de eigenaresse van het hostel binnen met een man. Ik dacht dat het de gids was, maar het bleek een nieuwe gast te zijn. Een Italiaanse gast, Pascalle (maar we mogen hem gewoon Leo noemen ;-)). Hij had helemaal geen bagage bij zich.. Het bleek dat zijn tas met de transfer in Moskou (ook met Aeroflot!)niet met het goede vliegtuig meegekomen was! Deze zou zo snel mogelijk zijn kant op komen (precies dat waar ik bang voor was dat ons zou overkomen!). Hij blijft acht nachten in het hostel, dus we zullen hem nog wel tegenkomen.. Later kwam de driver/ gids dieons mee zou nemen voor de dagtrip. Hij sprak geen woord Engels en zijn stuur zit aan de verkeerde kant (bij de meeste auto's hier overigens. Ik denk dat bij zo'n 70%,het stuur aan de verkeerde kant zit, terwijl ze wel aan de rechterkant rijden..).
Als eerst gingen we naar een groot Boedha- standbeeld aan de rand van de stad. Hierna gingen we naar een oorlogsmonumentvanwaar er een mooi panorama- uitzicht over de stad was (foto's volgen nog!). Hiernawas het een lange weg naar het park (waar ook de nomade- familie woont) waar we naar het gigantische, 40 meter hoge standbeeld van Genghis Khan gingen. Voor omgerekend €10,- (voor de Mongolen zelf de helft......) kon je naar het hoofd van het paard, maar echt uitzicht had je daar niet, omdat er heuvels omheen staan. Dit hebben we dan ook niet gedaan.. Onderweg zijn we ook nog langs tweeroofvogels met valkenier gekomen.Hierhebben wealleen foto's gemaakt. Een stuk verder waren er kamelen. Shaun wilde heel erg graag op een kameel rijden. Uiteindelijk hebben we dit alle drie gedaan. Ik zat er een kameel voorop en had Sarah's kameel vast. Later kreeg ik de ' teugel' van mijn eigen kameel in mijn andere hand en mocht ik hem proberen te laten draven. Dat is gelukt, maar het is écht veel minder relaxed danop de paard!De bulten waren overigens wel lekker zacht!Overigens zijn kamelen niet echt 'aardig' ze brullen naar je en spugen net als lama's.. Maar het was wel leuk om een keer mee te hebben gemaakt.
Hierna hebben we nog een rots beklommen waar een soort mini- grot 'in' zat, zijn we gaan luchen bij de nomadefamilie en hebben we hierna nog een besneeuwde rots beklommen. Deze laatste was best stijl en glad. Shaun en Sarah kwamen er niet op. Ik had mijn hicke- schoenen aan dus ik heb het einde wel gered.Daar aangekomen gebaarde de gids dat ik door een gattussen de rotsen moest klimmen. Hij paste er niet doorheen, ik net aan. Vanaf daar was er écht een waarzinnig uitzicht. Daar heb ik dan ook foto's van gemaakt. Hierna gingen we weer terug naar de nomadefamilie waar Saar en ik twee dagen zouden blijven. Shaun ging weer terug naar Ulaanbaatar. Hij zou de volgende morgen vroeg vertrekken.Hij ging (weer)naar China.
Het verblijf bij de nomadefamilie was anders als Sarah en ik hadden verwacht. WIj hadden verwacht dat we bij de familie in de tent zouden eten en misschien ook slapen, maar we hadden onze eigen Ger, waar ook de maaltijden werden gebracht. Dit vonden we een beetje jammer. Ook sprak de familie geen woord Engels en werd het bespreken van het paardrijden zó ingewikkeld dat Eiggy werd gebeld om te tolken. Uiteindelijk afgesproken dat we de volgende dag zouden rijden. Sarahéén uur, ikdrie uur voor iets meer dan €20,- totaal..
Sarah en ik waren erg moe van de korte nacht ervoor, dus we waren even op bed gaan liggen. Een uurtje later werden we wakker en was de kachel uit! Het was koud.. Om 16.30 uur al! Dus ik heb mijn gedaan om met boomschors een vuur te maken en het was gelukt! Wel de hele avond bezig geweest om het vuur aan te houden en zoveel hout erop gegooid dat we uiteindelijk zelfs aan het zweten waren.. Maar goed, in de nacht zou het weer gaan vriezen, dus heel erg was het niet. Rond 19.00 uur kregen we soep alsavondeten. De ingrediënten hiervan waren water, aardappel, uien, wortel en vlees. Ook de overige twee dagen zouden dat de ingrediënten van zowel de lunch als avondeten zijn.. De Ger is overigens helemaal ingericht zoals je op alle plaatjes op internet en op tvziet, op 1 ding na.. Er staat een koelvriescombinatie.. Met in de vriezer een geitenkop! Inclusief huid en haar enzo! Heel vet ;-)
Na het eten hebben we voor het eerst de wc gebruikt. Nou ja, wc.. Een hokje buiten (KOUD!) met een groot gat in de grond en balkjes hout aan de zijkanten waar je voeten op kunnen staan.. Het is moeilijk om dan te plassen. Zeker omdat alles wat onbedekt is, ondertussen aan het bevriezen is.. Een douche hadden we overigens helemaal niet. In de avond hebben we nog wat gelezen en hierna zijn we gaan slapen.
Dag 5:
Vanmorgen was het koud. Erg koud.. Gelukkig was de ' gastvrouw'zo aardig om om 08.00 uur de kachel aan te maken zodat Sarah en ik in een warme tent op kunnen staan. Het is bij de nomadefamilies in Mongolië overigens gebruikelijk om gewoon binnen te komen stormen. Niks kloppen o.i.d. Hier ben ik dan ook meerdere keren van geschrokken.
Vandaag hebben we op de paarden gereden. Sarah een uur onder begeleiding van een gids, ik los ernaast en later ben ik nog met de gids (de zoon van de familie, die ook al geen Engels sprak) twee uur de heuvels ingegaan. Wat mij erg opviel was dat de paarden behalve klein, ook erg mager zijn. De ribben zijn zeer goed te zien, ondanks de wintervacht en aan de achterkant waren de heupbotten ook te zien. Desalnietemin waren ze, zeker op de voorhand, erg gespierd. Ik moet ook wel zeggen dat alle paarden die ik in Mongolië gezien heb, voor Nederlandse begrippen mager zijn..
De tocht door de heuvels was overigens wel heel mooi. Hoe die paardjes de stijle heuvels opgeklommen zijn snap ik nog steeds niet.. Ze zijn echt onwijs sterk. Naar beneden gingen we zigzaggend, omdat het anders niet te doen is voor de paardjes; veel te stijl. Er lag al best veel sneeuw op de heuvels.Ook was er een hond los van een huisje vlak in de buurt van ' onze'Ger. Hij is de hele route meegelopen! Hij had ongeveer de grootte van een labrador maar leek verder meer op eente grote enbredeBorder Collie.Later vond hij nog een groot bot (bleek van het been van een paard te zijn). Verder heb ik tijdens de tocht een kudde paarden gezien, yaks, koeien en adelaars. Écht heel erg de moeite waard! In de avond heb ik in de vrieskou naar de sterren gekeken. In Mongolië is er vrijwel geen lichtvervuiling. Het is zo waanzinnig helder dat je werkelijk miljoenen sterren kunt zien. Niet alleen recht boven je, maak ook aan de horizon. Ook is er geen maan. Heel erg mooi en bijzonder! Hierna zijn we gaan slapen.
Dag 6:
De volgende ochtend was het waarzinnig koud- veel kouder nog als de nacht ervoor. De gastvrouw was iets later met het aansteken van de kachel.. Het duurde dit keer erg lang voor het warm was in de Ger. Eén ding weet ik wel, ik ben blij dat ik thuis een CV heb!
Na het ontbijt wilde ik nog een paar uur gaan lopen in de heuvels, want ik wilde de gigantische rots vinden waar ik de vorige dag met de paarden langs was gelopen (onmogelijke opgave natuurlijk, maar goed..). Ik moest wel goed uitkijken dat ik niet zou verdwalen, want het is een immens gebied en alles lijkt voor'wij westerlingen' erg op elkaar. Ik schrok mij na 15 minuten kapot! Ik had mijn MP3- speler aanstaan en ineens voelde ik een duw van achteren. Het bleek de hond van gisteren te zijn! Wij was erg enthousiast en leek van plan zijn om met mij mee te gaan- dit heeft hij dan ook gedaan! Hij is twee uur lang met mij meegelopen door de heuvels en bijna aan het einde, op de weg terug, toen ik (hoe klassiek) bij een splitsing van een paardenspoor aan het twijfelen was welke kant ik op moest, heeft hij mij de weg gewezen. Hij is overigens erg goed in het vangen van koekjes ;-) Dit resulteerde er wel in dat hij niet meer terug wilde naar zijn huis en voor onze Ger bleef liggen waardoor de honden van de familie zelf, helemaal over hun toeren gingen (ze zaten vast een een ketting en waren niet blij met deze 'indringer' ..).
Hierna nog gelunched en toen was de chauffeur van de auto er al weer om ons terug naar het hostel te brengen. De Italiaan die we twee dagen eerder tegen waren gekomen in het hostel, had de dagtour geboekt en hij had dus ook de lunch in de Ger. Zijn bagage was nog steeds niet aangekomen.. Hierna nog een paar foto's van de Ger genomen en toen terug naar Ulaanbaatar.
Sarah en ik zouden in het hostel voor de rest van de nachten de tweepersoonskamer kunnen krijgen, maar er bleek een dubbele boeking te zijn, waardoor dit pas over twee nachten kan. De eigenaresse heeft ons daarom nu twee gratis nachten in de dorm- room gegeven. Over twee dagen gaan we alsnog naar de tweepersoons- kamer. Het nu wel een stuk drukker. Er zit een Frans stel in de tweepersoons- kamer, de Italiaanse gast zit in de éénpersoons- kamer entwee jongens uit Finland, een stel uit Londen, Sarah en ik zitten nu in de dorm- room. Over twee dagen gaan alle zes de' nieuwe' mensen ook weer weg..
Verder rustig aan gedaan vanavond. We hebben eerst lekker gedouched! Dit was ècht heerlijk na 2 dagen dik aangekleed in de kou te zijn geweest en naar een èchte wc gaan was ook wel weer eens prettig :-) De komende dagen gaan we Ulaanbaatar verder ontdekken. Er staat een soort schema in de Lonely Planet- gids met een plan om Ulaanbaatar te ontdekken in vier dagen. Deze gaan we ongeveer volgen en daarna weten we het nog niet!
Ik zou het leuk vinden om weer reacties van julliete ontvangen! Leuk dat zoveel mensen hebben gereageerd op mijn vorige blog! En, o ja, Hans (v.d. Grint), nog heel erg bedankt voor je 'culturele gids' (het was een Asterix en Obelix ;-))
Groetjes!
Eindelijk aangekomen in Mongolië!
Hallo allemaal!
Mijn eerste blog tijdens mijn reis! We zijn nu in Ulaan Baatar (spreek uit als Uhaan Baátòr), de hoofdstad van Mongolie na een, op zijn zwakst uitgedrukt,bewogen reis.
Zondagmiddag om 13.10 uur zou ons vliegtuig vanaf Schipholvertrekken. We waren om 10.30 uur al ingecheckt en de rest van de tijd hebben we doorgebracht met vrienden en familie op Schiphol.Iets voor 12.00 uur gingen we de douane door. Met het afscheid nemen van mijn familie had ik weinig moeite, opafscheid nemen vanRoeland na..Dat was even tranen wegslikken..Gelukkig heb ik de dag ervoor een hele mooie (verlovings)ring van hem gekregen en woont hij in mijn hart ^-^
Na de douaneging de viegreis naar Moskou (waar we zouden overstappen) vrijwel vlekkeloos. Het vliegtuig vertrok een klein half uurtje later, maar het boarden was op tijd (het vliegtuig stond een tijdjein de rij voor de startbaan). De reis naar Moskouverliep voorspoedig. Er was veel beenruimte in het vliegtuig en de maaltijd was goed (erg ruime portie ook). Alleen het Engels van de captain was absoluut niet te verstaan!
Om 17.15 uur (19.15 uur in Rusland) kwamen we aan op het vliegveld van Moskou. Hier begon de ellende.. Eerst stonden we tijden lang in de rij voor de paspoortcontrole.. Toen we hier eenmaal doorheen waren, moest de handbagage dooreen apparaat en wij door de metaaldetector en werd er met een handdetector nogmaals gechecked. In plaats van dat dit gewoonop volgorde ineen rij gebeurd, werden Sarah en ik, samen met nog een aantal andere mensen uit de rij gehaald en naast andere mensen gezet. Niet duidelijk waarom.. Dit is twee keer gebeurd. Een man uit Duitsland kwam vaker op dit vliegveld en hij zei al: 'Don't try to understand, there's absolutely no system in here..'. Nadat we uiteindelijk hier langs waren gekomen begonnen de problemen pas écht. Door de vertraging bij de paspoortcontrole hadden we nog 20 minuten om te boarden, maar de informatieborden waren in het Russisch, er stond nergens waar we heen moesten en werden door iedereen heel kortaf ergens anders heengestuurd. Uiteindelijk 2x een last call gehad en gerend voor ons leven om op tijd naar de andere kant van het vliegveld te komen. Uiteindelijk kwam er een man op mij afgelopen die het vermoeden had dat ik van de vlucht naar Ulaan Baatar was en hij heeft ervoor gezorgd dat we toch nog het vliegtuig in konden.. Zwaar bezweet en gestressed aan het tweede deel van de vliegreis beginnen was geen pretje..
Eenmaal onderweg kregen we weer een maaltijd. Ongeveer dezelfde als op vlucht naar Moskou. Dat waswel weer positief. Het mooie van deze vlucht was dat we een kussentje en een deken kregen. In Ulaan Baatar is het namelijk 6 uur later- dus voor de Mongolen was dit een nachtvlucht.. Ik had de twee nachten ervoor erg kort geslapen wegens voorbereiden van de reis en mijn backpack inpakken, dus ik heb nog even kunnen slapen in het vliegtuig (niet ècht goed, want de stoel was van glad materiaal, dus ik gleed steeds naar beneden).
Eenmaal aangekomen in Ulaan Baatar waren we erg onder de indruk van de autoriteit die de Mongoolse ambtenaren uitstraalde.. Zowel Saar als ik hadden het gevoel dat je hier vooral geen grapje moest maken.. Echt heel weird..
Verder was het vanaf de eerste seconde uit het vliegtuig duidelijk dat det temperatuur wel even anders is als in Nederland.. We liepen door de slurf (waar onze adem al wolkjes vormde) van het vliegtuig de terminal in (wie heeft die naam ooit bedacht?!) waar we weer een paspoortcontrole hadden. Blijkbaar vertrouwden ze mijn blonde haarkleur niet, want Saar was erbinnen 2 minuten door en bij mij heeft de douane 10 minuten lang mijn paspoort, visa (ook die van India..) en gegevens bekeken en gecheckeden alles ingescand.. Zo crimineel zie ik er toch niet uit?
Na de paspoortcontrole kwamen we bij de bagageband. Jaja, band, want ze hebben er maar één! Gelukkig is de transfer van onze bagage goed gegaan want we hebben beide onze backpack weer.
Toen we met onze backpackdoor delaatste controleliepen is het eerste wat we hoorden 100x Taxi? Taxi? Taxi? Taxi? Wij steeds in koor: NO! We wilde namelijk eerst geld pinnen. Dit was nogal lastig, omdat de wisselkoers niet helemaal duidelijk was en het pinapparaat in eerste instantie niet in het Engels was. Een hele jonge douanier zag ons stuntelen en probeerde ons in zijn beste Engels te helpen. Dit bracht een hele kettingreactie teweeg, want daarna stonden er binnen twee minuent nog 8 mensen om ons heen om te tolken, uit te leggen wat de bedoeling is, in het Mongools te discussiëren (over het bedonderen van toeristen?) en ook wel om te helpen. Uiteindelijk bleek een Euro iets meer als 1700 Tögrög (spreek uit als tukruk) waard te zijn, dus we hebben 400.000 gepind wat een hele stapel geld is! Het is wel super handig dat ze hier alleen briefgeld hebben, dus geen geklooi straks met munten!
Nadat we het geld hadden, wilde een taximan (die ons ook had geholpen met het pinnen) ons voor 20.000 (ongeveer 13 euro) naar het centrum brengen. Gelukkig heb ik mijn huiswerk gedaan en zei ik dat ik voor max. 17.000 (ongeveer 10 euro)naar het hostel gebracht wilde worden (zodat we niet vanuit het centrum in de -12 graden zouden moeten gaan lopen zoeken) en dat we anders de bus zouden nemen. Ik weet dat het in Mongolië niet gebruikelijk is om af te dingen, maar ik had wel heel erg het gevoel dat ik bedonderd werd op dat moment. Hij was er niet blij mee, maar ging uiteindelijk akkoord. Overigens gaan we op de terugweg met de bus naar het vliegveld. Dit kost maar 600 (ongeveer 30 cent).....
De rit naar de stad was ècht als uit een game! De éénbaansweg werd als driebaansweg gebruikt, de taxi haalde onder heftig getoeter met een noodgang in door gewoon maar door de berm te rijden..Hij heeft bijna 3 mensen (op een zebrapad!) doodgereden (zebrapadstaat hier gelijk aan meer gas geven..), bijna 2 frontale botsingen en 4 zijlingse.. Maar het was weleen avontuurzeg maar..
Verder veel gezien tijdens de rit naar het centrum, krottenhuizen, heuvels, sneeuw (langs de wegen en in de stad langs de stoep ligt redelijk wat sneeuw).. Dit was onze eerste kennismaking met Mongolië. De taximan heeft ons wel keurig voor het hostel afgezet. Hij had alleen niet genoeg wisselgeld en ik had alleen briefjes van 20.000, dus uiteindelijk heb ik alsnog 18.900 betaald, maar mijn statement was gemaakt :-)
Bij het hostel aangekomen (vrijwel in het centrum, maar het is gewoon een gebouw aan een parkeerplaats) zag het er niet echt uit als een hostel. Van de buitenkant was het een saai, wittig gebouw, niet echt heel goed onderhouden, maar zo zien alle panden eruit hier.. Ik had geen idee hoe we de eigenaar moesten bereiken want er was geen bel ofzo. Uiteindelijk ben ik op een jongen afgestapt die daar net zijn auto had geparkeerd. Hij vertelde dat er ook een accountantkantoor in het gebouw was en dat hij daar werkte. Hij wilde wel proberen te helpen dus hij nam ons mee naar boven. Hij kwam uit Madagascar en vertelde dat het even heeft geduurd voor hij hier durfde te autorijden ;-)
Eenmaal in kantoor hielpen verschillende mensen om de eigenaar te pakken te krijgen. De mevrouw achter de balie, een paar mederwerkers en een jongen uit Canada. Met de laatste hebben we even gepraat toen we moesten wachten tot de eigenaar er was (zij was op een andere locatie). Vlak voor we weggingen wilde hij wel nog even zeggen dat hij het leuk zou vinden om een keer na werktijd wat te gaan drinken in de stad ;-) Toch wel grappig. Dan zijn er waarschuwingen voor mannen die van alles van je willen en de eerste die wil daten is iemand uit Canada ;-)
Na 20 minuten kwam de eigenaresse van het hostel om ons op te halen. Zij vertelde dat ze in de zomerzes appartementen heeft, maar nu, in de winter, slechtst twee in verband met de weinige toeristen. We konden in het andere appartement, welke klein is, maar wel centraal gelegen. De tweepersoonskamer is op dit moment alleen wel bezet, dus het zou de groepskamer worden (met vrierstapelbedden) maar daar sliep op dit moment maaréén andere meisje en die zou er morgennacht ook niet meer zijn.. Dit vonden we geen probleem. Bij het appartement aangekomen bleek het inderdaad klein te zijn. Het is een huisje mettwee slaapkamers (een eenpersoons- en een tweepersoonskamer, een huiskamer metvier stapelbedden (dit is de dorm room), een klein keukentje en een badkamer). Niet te vergelijken met een Europees hostel, maar op een zeer goede locatie en het had een gezellige sfeer. Ook is het goedkoop! Omgerekend iets van 5 euro per nacht. De tweepersoonskamer waar we later in komen is iets van 2 euro duurder per nacht. Op dit moment zit een Duits stel nog twee nachten in de tweepersoonskamer, een Britse jongen (hij heet Sean enis heel erg aardig maar hij praat met een zwaar accent waardoor ik dacht dat hij van 'down under'was) zit in de eenpersoonskamer en een Japans meisje (Miya) zit met ons in de meerpersoonskamer. Er was bij aankomst ook nog een Amerikaans meisje, maar zij ging in de avond weg.
De eigenaresse, Eiggy, regelt ook tours. We hebben bij haar een tour geboekt. Eiggy wist dat Sean, de Britse jongen, ook een tour wilde doen en met z'n drieën is het goedkoperdan met z'n tweeën, dus we besloten het te bespreken als hij wakker zou zijn. Het bleek dat Sean alleen de dagtrip wilde doen i.v.m. tijdgebrek. Saar en ik willenbehalve de dagtour ookslapen in een Ger bij een nomadefamilie, dus Sean gaat na een dag terug naar Ulaan Baatar en wij blijven twee nachten bij de nomadefamilie logeren. We blijven nu dus twee nachten hier slapen, dan de tour en twee nachten op de steppe en daarna komen we hier weer terug. De eerste dag gaan we met een Jeep onder andere twee grote monumenten zien en lunchen bij de nomadefamilie. Het paardrijden, wat ik graag wil doen, hoort er niet bij, maar de familie heeft zelf paarden en vee, dus dat kan ik ter plekke aangeven. Wat ik heel gaaf vind, is dat het geen familie is die helemaal is ingesteld op toeristen. Je eet gewoon wat zij koken en ze spreken ook geen Engels. Wel krijgen we het telefoonnummer van Eiggy voor het geval we er ècht niet meer uitkomen ;-) Ik heb er erg veel zin in!
Verder hebben we vandaag niet echt veel gedaan. We waren erg moe van de nacht overslaan. Het is hier natuurlijk ook 6 uur later. We hebben dus een beetje gerelaxed en wat boodschappen gedaan. Dat laatste was erg leuk, vanwege de prijzen ;-)Ik heb onder andere voor80 eurocent, twee kilo druiven gekocht. En dit was erg duur, voor Mongoolsebegrippen, omdat het van ver moest komen! Verder hebbenwe gezien hoevlees wordt aangevoerd. In een winkelwagentje, en dan gewoon eenbijna compleetschaap (of geit?) en een compleetbeen van en koe! Wel cool om te zien (vond ik. Saar liep snel door).
Verder is er in het appartement een computer die we gratis mogen gebruikenen WIFI (en ook op straat is met groteregelmatig een onbeveiligd netwerk te vinden). Morgen gaan we verder de stad bekijken gaan we in de avond met Sean nog even weg (we gaan liever niet alleen i.v.m. de dringende waarschuwing op internet en van de eigenaresse om uitte kijken voorfollowers die de toeristen letterlijk naar hun appartement volgen en daar dan het één en ander willen aan geld en waardevolle spullen).
Ten slotte heb ik vandaag voor het eerst Mongoolse thee gedronken (ik kan niet ècht zeggen dat ik het lekker vind. Het is een soort thee met melk en zout erin..) en ik hebMongoolse yoghurtsticks gegeten(interessente smaakt maar heel sterk en hetsmaakt alsof het iets is waarvan de houdbaarheisdatum is verstreken..).
Ik zal kijken of ik morgen foto's van Ulaan Baatar kan maken en uploaden. Verder nog allemaal bedankt voor de reacties! Ik vind het erg leuk om ze te lezen dus blijf ze vooral schrijven!
Groetjes,
Lara
Nog minder als één keer het klokje rond!
Nog maar 11 uur en 16 minuten voordat ons vliegtuig vertrekt.. Ik ben nu nog even de laatste liedjes op mijn mp3- speler aan het zetten, de laatste spullen inpakken- en weer uitpakken, want mijn backpack is nu net iets zwaarderdan 15 kg..
Tevens ben ik erachter gekomen dat het 1 november -17 wordt in Mongolië, met een gevoelstemperatuur van -27 door de wind. Dit heeft mij aangezet om vandaag nog even een extra setje thermo- ondergoed te kopen! Ook ben ik erachter gekomen dat er pistes in Mongolië zijn dus ik neem mijn wintersportkleren mee en ga kijken of ik daar een dagje kan snowboarden want zeg nou eerlijk.. Hoeveel mensen kunnen nou zeggen dat ze daar hebben geboard ;-)
Ik hoop dat we morgen niet al te veel vertraging hebben en dat we gewoon na 11 uur veilig in Ulaan Baatar landen! Dat is rond 00.00 uur NL tijd (06.10 uur Mongoolse tijd..). Ik zal proberen om vanaf daar weer te mailen!
Ik zou het leuk vinden om een reactie van jullie te ontvangen!
Groetjes, Lara
De visa zijn eindelijk binnen!
En eindelijk is het dan zover! Het visum voor India is binnen!
Het is wel bijzonder hoe verschillend de eisen per land zijn om een visum te kunnen ontvangen. Voor Mongolië was het een kwestie van twee A4tjes invullen, voor India was het een papierwerk van 18(!) pagina's.. Maar nu is het dan zover, ik heb de visa binnen. Het visum voor Bangladesh vragen Sarah en ik in India, inCalcutta aan. Dit omdat het hier gemakkelijker en goedkoperschijnt te zijn om het visum te krijgen ten opzichte van Nederland.
Dan nu even een uitgebreidere omschrijving van mijnreis:
Ik ga twee maanden backpacken door Mongolië, India en Bangladesh, samen met Sarah,een vriendin die ik tijdens mijn studie heb leren kennen. Zondag 23oktober (dus al over 3 dagen!) vertrekken we om 13.00 uur vanafSchiphol naar Ulaanbaatar, in Mongolië. Zoals jullie op mijn reiskaart kunnen zien, hebben we een tussenstop in Moskou, Rusland. We komen rond 06.00 uur lokale tijd aan. Het is dan rond 00.00 uur Nederlandse tijd, dus we hebben dan 11 uur gevlogen en we slaan een nacht over. Ik hoop dat de jatlag mee gaat vallen! In Mongolië is het redelijk koud. De temperaturen variëren een beetje tussen de +5 en de -20.. Warme kleren mee dus!
Ongeveer 2,5 weken later, op 9 november, vliegen we van Ulaanbaatar naar Delhi, in India. Ook nu hebben we een tussenstop. Dit keer in Beijing, China. We komen in Delhi heel vroeg aan, rond 02.00 uur plaatselijke tijd. Dit is dan ook de reden dat we voor de eerste twee dagen een hotel hebben met shuttle- service, zodat we niet naar het hotel hoeven zoeken. In India is het rond de 20/ 25 graden. Omdat we niet nutteloos gewicht mee willen slepen, sturen we in Ulaanbaataronze winterkleren via de pakketpost terugnaar Nederland.
We blijven totaal 2 dagen in een hotel in Delhi. Hierna reizen we met tussenstops naar Calcutta, waar we het visum voor Bangladesh gaan aanvragen. We gaan met de trein naar Dhaka, de hoofstad van Bangdash toe. We willen naar Bangladesh omdat wedaar dehoofdstadDhaka enmet een boot de Sunderbans willen bezoeken. Dit is een mangrovebos waar er een grote kans is op het spotten van Bangaalse tijgers. We blijven totaal vier dagen in India. Het idee is om daarna naar het zuiden van India te vliegen. Hier is een prachtig natuurpark en zijn er mooie lagunes te vinden. Ook willen we nog mumbay bezoeken en Goa, met de prachtige bounty- stranden.. 17 december heel vroegvliegen we vanaf Delhi weer terug naar Nederland waar we rond 12.00 uur arriveren.
Ik zou het leuk vinden als jullie een reactie achterlaten!
Groetjes!
Welkom op mijn Reislog!
Hallo allemaal en welkom op mijn reislog!
Via mijn reislog hou ik jullie allemaal op de hoogte van mijn belevenissen tijdens mijn reis naar Mongolië, India en Bangladesh.Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest. Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Ik zie je graag terug op mijn reislog en ik zou het erg leuk vinden als jullie regelmatig een berichtje achterlaten!
Leuk dat je met me meereist!
Groetjes,
Lara